Płuca – zbudowane z pęcherzyków płucnych znajdują się w klatce piersiowej psa. Ich zadaniem jest przeprowadzanie wymiany gazowej. Serce – pompuje krew do wszystkich organów ciała. U dużych psów bije 80 razy na minutę, a u mniejszych ras około 120 razy na minutę. Żołądek – u psów jednokomorowy. pocenie się. nudności. spadek ciśnienia. odczuwalne drętwienie rąk. bladość skóry. Niekiedy niestety ciężej jest rozpoznać zawał serca, gdyż przebiega on bez typowego bólu w klatce piersiowej. Głównymi objawami mogą być ostra niewydolność lewej komory serca, zaburzenia rytmu, wstrząs oraz zatrzymanie krążenia. Objawy zawału serca u młodych ludzi są generalnie podobne jak u osób starszych, z tym że osoby starsze mogą przebyć zawał bez- lub skąpoobjawowy. Dolegliwości, które Pan podaje mogą być spowodowane innymi chorobami serca, z których niektóre występują u osób młodszych (np. kardiomiopatia przerostowa), mogą być spowodowane Zawał serca - przyczyny, objawy, ekg, pierwsza pomoc. Zawał serca to stan, który charakteryzuje się zaburzeniem równowagi pomiędzy zapotrzebowaniem na tlen, a jego podażą. Głównym objawem jest bardzo silny ból w klatce piersiowej. Badaniem, które wykona specjalista jest oznaczenie troponin sercowych. Poznaj przyczyny, objawy oraz Dlatego jeśli zauważymy kulawiznę u psa sportowego, od razu powinniśmy zgłosić się do ortopedy. Lekarz, stosując metody obrazowe (USG, RTG, TK, RMI) oraz przeprowadzając badanie ortopedyczne, postara się pomóc psu, aby jak najszybciej wrócił do formy fizycznej sprzed wypadku. Pamiętaj też, że często niezbędna jest rehabilitacja. Jak wygląda zabieg na oczach, mam nadzieję, że nie jest to pełna narkoza, bo moja sunia pomimo narkozy wziewnej przy sterylizacji, długo po zabiegu źle się czuła, wymiotowała jeszcze 16 godzin po zabiegu i była dziwnie pobudzona, cały czas chodziła po mieszkaniu. Dlatego bardzo się boję wszelakich zabiegów u niej. u4d30rv. Spis treści:1. Urazy nagłe i przeciążeniowe2. Szybka reakcja to podstawa!3. Objawy urazów u psów trenujących4. Urazy stawow5. Urazy konkretnych struktur tkanek miękkich6. Urazy mechaniczne7. Wybrane najczęstsze urazy psów pracujących i trenujących:8. Urazy łap przednich9. Urazy łap tylnych10. Groźne przegrzanie11. Co sport to inny uraz12. Profilaktyka Rosnąca popularność psich sportów powoduje konieczność przyjrzenia się bliżej tematyce dbania o dobrą formę fizyczną i zdrowie naszych sportowców. Organizm psa ma ogromne zdolności regeneracji i dostosowywania się do obciążeń, ale nie jest niezniszczalny. Przeciążenia, kontuzje i urazy to coś, co spędza sen z powiek niejednemu przewodnikowi psa sportowego czy pracującego. Oczywiście najlepiej zapobiegać takim problemom, jednak nie zawsze jest to możliwe. Wtedy warto mieć świadomość, co może przydarzyć się naszemu psu i jakie objawy powinny nas zaniepokoić, a docelowo również – jak może wyglądać proces leczenia i regeneracji, żeby nasz sportowiec mógł znów cieszyć się treningami. URAZY NAGŁE I PRZECIĄŻENIOWE Słowo „uraz” najczęściej kojarzy nam się z nagłym wypadkiem, w wyniku którego dochodzi do uszkodzenia ciała. Chciałabym wyjaśnić Wam, że nie zawsze sytuacja wygląda tak dramatycznie, a objawy są tak ewidentne. Urazy możemy w uproszczeniu podzielić na nagłe i przeciążeniowe. W przypadku urazu nagłego rzeczywiście bodziec, który działa chwilowo na tkankę, jest zbyt silny w stosunku do jej wytrzymałości i dochodzi do uszkodzenia struktury tkanki, która wcześniej mogła być całkowicie zdrowa (np. złamanie kości czy zerwanie więzadła). Natomiast w przypadku urazu przeciążeniowego nie musi dojść do jednostkowej, skrajnie niebezpiecznej sytuacji. Tkanka może przez dłuższy czas być wystawiona na obciążenia, które po prostu się kumulują, osłabiają jej wytrzymałość czy upośledzają jej funkcję. W tym wypadku po pierwsze proces chorobowy toczy się przez dłuższy czas, ale bardzo często na poziomie, który nie daje ewidentnych objawów, np. w postaci kulawizny czy niechęci do treningu. Po drugie pies może przyzwyczaić się do dyskomfortu i dlatego nie wykazuje wyraźnych objawów. Taki uraz bywa często bardzo trudny do zdiagnozowania i mimo początkowo mniejszej skali problemu może doprowadzić np. do poważnych zmian zwyrodnieniowych w stawie, które będą towarzyszyć naszemu psu przez resztę życia. SZYBKA REAKCJA TO PODSTAWA! Często popełniane błędy treningowe oraz przetrenowanie prowadzą do urazów. Niektóre z nich wymagają natychmiastowej interwencji chirurgicznej czy ortopedycznej, w przypadku innych wystarczy ograniczenie ruchu i podanie odpowiednich leków przeciwzapalnych. Nigdy jednak nie lekceważ żadnych symptomów mogących świadczyć o kontuzji! Często się zdarza, że po treningu czy zawodach pies kuleje, właściciel zwleka z wizytą u lekarza, a po kilku dniach, kiedy zwierzak przestaje kuleć, zapomina o problemie. Za jakiś czas uraz się powtarza. Opiekun może pomyśleć, że to przeforsowanie czy zmęczenie, a najczęściej kończy się to trudnymi do wyleczenia zmianami przewlekłymi i zwyrodnieniowymi, które są następstwem zwłoki w leczeniu. Dlatego jeśli zauważymy kulawiznę u psa sportowego, od razu powinniśmy zgłosić się do ortopedy. Lekarz, stosując metody obrazowe (USG, RTG, TK, RMI) oraz przeprowadzając badanie ortopedyczne, postara się pomóc psu, aby jak najszybciej wrócił do formy fizycznej sprzed wypadku. Pamiętaj też, że często niezbędna jest rehabilitacja. Tutaj skorzystać możemy z usług psiego fizjoterapeuty. OBJAWY URAZÓW U PSÓW TRENUJĄCYCH Psy trenujące są nauczone ignorować wiele czynników rozpraszających, potrafią bez problemu pracować przy innych psach, niezależnie od pogody, podłoża, pory dnia, w hałasie i przy interesujących zapachach. Niestety potrafią też ból i dyskomfort traktować jak rozpraszacze, czyli… ignorować je w trakcie treningu czy realnej pracy. To naszym obowiązkiem jest obserwacja naszego psa i reagowanie na najmniejsze objawy dyskomfortu również (a może przede wszystkim) poza treningami! Do najczęstszych objawów kontuzji u psów trenujących zaliczyć możemy: – spadek jakości pracy – niedokładne wykonywanie znanych ćwiczeń, mniejsze możliwości fizyczne (np. zrzucanie tyczek podczas treningu agility czy większa liczba niezłapanych dysków podczas treningu dogfrisbee); – większą frustrację podczas treningu – pies zaczyna się spieszyć, wokalizuje podczas ćwiczeń, jego pobudzenie jest wyższe niż zwykle; – spadek szybkości wykonywania ćwiczeń; – kulawiznę bądź sztywność „na zimno”, czyli po odpoczynku – pies unika używania danej kończyny, włóczy ją tylko przez kilka kroków po wstaniu z posłania; – niechęć do dotyku określonej części ciała; – nierówne umięśnienie kończyn; – nierówny poziom starcia pazurów przy prawej i lewej kończynie; – niechęć do wskakiwania do samochodu, klatki czy na kanapę po treningu; – zmianę ruchu – mniejszy zakres ruchu kończyn, pies porusza się innym chodem lub używa tylko jednej kończyny wiodącej w galopie niezależnie od kierunku ruchu. Jeśli pies odmawia uczestnictwa w treningu, odchodzi od pracy lub podczas ćwiczeń pojawia się kulawizna, to oznaka, że stan czworonoga jest bardzo poważny! Oczywiście w okresie gojenia się i leczenia urazów bezwzględnie przeciwwskazane są treningi sportowe, więc po zauważeniu jakichkolwiek niepokojących objawów natychmiast wycofujemy psa z czynnego treningu i stosujemy ograniczenie ruchu, np. tylko do spacerów na smyczy. URAZY STAWOW Grupą kontuzji, którą stosunkowo łatwo zdiagnozować, są urazy dotykające konkretnego stawu: zwichnięcia, skręcenia, przeciążenia, stłuczenia. Najczęściej dotyczą one stawów dystalnych (bardziej oddalonych od centrum ciała), jak np. stawy międzypaliczkowe, skokowe, nadgarstkowe. Z reguły wiążą się z ewidentną kulawizną danej kończyny, często po odpoczynku (nawet kilka godzin po treningu). Objawiają się ze stanem zapalnym w stawie i zwiększoną ilością płynu, a więc często widoczny jest wyraźny obrzęk oraz zwiększona ciepłota tej okolicy. W badaniu manualnym zauważalny też jest wyraźny dyskomfort przy próbie wykonywania fizjologicznych dla danego stawu ruchów (np. bardzo bolesne jest zgięcie nadgarstka). Jeśli strukturalnie w danym stawie nie ma żadnych zmian (np. zmiany zwyrodnieniowej, dysplazji), to z reguły leczenie przebiega sprawnie (4-8 tygodni) i pies wraca do pełnej sprawności. URAZY KONKRETNYCH STRUKTUR TKANEK MIĘKKICH W przypadku takich urazów często diagnostyka jest trudniejsza. Mimo że dana struktura (np. mięsień czy ścięgno) bierze udział w ruchach danego stawu, to sam staw nie musi być bolesny czy obrzęknięty. Przykładem może tu być ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia, które często jest przeciążone i zajęte stanem zapalnym, ale objawy nie dotyczą całego stawu ramiennego. Dodatkową trudnością jest dostępność diagnostyki obrazowej przy takich urazach, ponieważ zdjęcia RTG często nie są wystarczające. Przy miejscowych urazach tkanek miękkich najczęściej wykonuje się USG narządu ruchu lub rezonans magnetyczny (MRI). Jeśli jest to uraz przeciążeniowy, to bardzo często nie objawia się ewidentną kulawizną. Pierwszym objawem bywa zmniejszony zakres ruchu w stawie, gdzie pracuje dana struktura, lub bolesność przy miejscowej palpacji (dotyku) podczas badania manualnego. Leczenie bywa bardzo długotrwałe, a problem niestety często ma tendencję do nawracania. Osobną grupą wśród takich urazów są zerwania więzadeł, najczęściej więzadła krzyżowego doczaszkowego w kolanie (CCL). Tutaj silna kulawizna, wokalizacja, nawet całkowite zaprzestanie obciążania danej kończyny (pies porusza się na trzech łapach) może wystąpić już w trakcie wysiłku, bezpośrednio w momencie zerwania włókien więzadła. W takim przypadku praktycznie niezbędna jest interwencja chirurgiczna, czyli operacja, która pozwoli na ustabilizowanie stawu kolanowego. Więzadła mają niestety dużo gorszą zdolność regeneracji i gojenia się niż ścięgna czy same mięśnie, dlatego bardzo często już przy częściowym naderwaniu należy zdecydować się na zabieg operacyjny. URAZY MECHANICZNE Stosunkowo najmniej groźną w skutkach grupą urazów są wszelkie urazy mechaniczne polegające z reguły na przerwaniu ciągłości tkanek powierzchniowych. Najczęściej zdarzają się uszkodzenia opuszek oraz złamania lub wyrwania pazurów. Jeśli dojdzie do niewielkiego otarcia czy zranienia, należy skaleczone miejsce zdezynfekować i dla ochrony założyć psu specjalny bucik. Do urazów mechanicznych należą również przecięcia skóry w innych obszarach ciała i stłuczenia, które objawiają się krwiakiem w danej okolicy. Jeśli oprócz mechanicznego uszkodzenia nie doszło do żadnych towarzyszących urazów, a uszkodzenie jest powierzchowne (dotyczy tylko skóry, a nie np. ścięgien), to leczenie jest dość krótkie i pies szybko może wrócić do aktywności. W przypadku takich urazów to, o co warto zadbać, to blizna! Zrosty, zgrubienia, ograniczenia ruchomości skórno-powięziowej mogą niestety powodować kompensacje w innych częściach ciała, pomimo swojego niegroźnego wyglądu z zewnątrz. W przypadku takich incydentów często konieczne jest mimo wszystko włączenie do leczenia farmakologii, żeby zapobiegać np. bakteryjnym zakażeniom rany. Jeśli rana nadaje się do zszycia, niezbędna będzie też prosta interwencja chirurgiczna. WYBRANE NAJCZĘSTSZE URAZY PSÓW PRACUJĄCYCH I TRENUJĄCYCH: – mechaniczne uszkodzenia pazurów i łap; – zerwania więzadła krzyżowego doczaszkowego (CCL); – zwichnięcia, skręcenia stawów nadgarstkowych i skokowych; – problemy przeciążeniowe (prowadzące do tendinopatii) ścięgien mięśnia dwugłowego ramienia, nadgrzebieniowego, biodrowo-lędźwiowego; – skręcenia, zwichnięcia stawów międzypaliczkowych; – stany zapalne stawów o podłożu przeciążeniowym (np. staw kolanowy, biodrowy). Urazy łap przednich Do najczęstszych uszkodzeń kończyny piersiowej należą przede wszystkim: urazy barku, zapalenie pochewki ścięgna mięśnia dwugłowego ramiennego, przykurcz mięśnia podgrzebieniowego i mineralizacja kaletki podścięgnowej. Ponadto pojawić się mogą: miopatia mięśnia obłego mniejszego, przyśrodkowa niestabilność stawu ramiennego oraz uszkodzenie przyczepu mięśnia nadgrzebieniowego. Urazy łap tylnych Do urazów kończyn miedniczych należy zaliczyć przede wszystkim zwyrodnienia stawów biodrowych, kolanowych oraz stępu, które występują niezwykle często. Inne urazy to: uszkodzenie mięśnia biodrowo-lędźwiowego, zerwanie mięśnia podkolanowego oraz brzuchatego łydki, zwichnięcie ścięgna mięśnia zginacza powierzchownego palców oraz znane wszystkim zerwanie ścięgna Achillesa. GROŹNE PRZEGRZANIE W ciepłe dni może dojść do udaru cieplnego oraz przegrzania się psa. Jeżeli zawody odbywają się w upale, tym bardziej musimy być na to wyczuleni. Pamiętajmy o pojeniu pupila świeżą i chłodną wodą oraz o zapewnianiu mu jak najczęściej schronienia w cieniu. Treningi w skwarny dzień należy ograniczyć do niezbędnego minimum i pozwolić się psu ochłodzić między seriami ćwiczeń. Jeżeli to nie poskutkuje i zauważysz u psiaka pierwsze objawy udaru, zakończ trening lub wycofaj się z zawodów. W tej sytuacji chwilowe schłodzenie psa jest niewystarczające, by kontynuował wyczerpujący wysiłek fizyczny. Powinniśmy wręcz skorzystać z pomocy weterynarza CO SPORT TO INNY URAZ W zależności od tego, jaki psi sport uprawia nasz pupil, narażony jest na inne kontuzje. I tak u chartów wyścigowych można zaobserwować chorobę zwyrodnieniową nadgarstka, u norowców – zapalenie pochewki ścięgna mięśnia odwodziciela długiego palca, u psów uprawiających agility czy flyball – naciągnięcie ścięgna zginacza łokciowego nadgarstka. Psy uprawiające agility w około 58% doznają urazów w trakcie zawodów. Najczęściej dochodzi do przeciążenia kończyny przedniej. Pies uprawiający tę dyscyplinę sportu podczas wyskoku zazwyczaj ląduje na tej samej łapie, a dopiero później dostawia drugą. Obciążanie kończyn powoduje więc często uszkodzenie barku. U psów trenujących flyball podczas uderzenia łapami w wyrzutnię piłek dochodzi do kontuzji nadgarstków. Równie częste są urazy stawu stępu, który obciążony jest podczas nawracania. Psy myśliwskie doznają natomiast urazów mechanicznych naskórka. Pojawiają się u nich rany kłute i szarpane. Ponadto zdarzają się również niewielkie kontuzje kończyn. Badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazały, że prawie 50% trenujących psów myśliwskich wymaga interwencji weterynaryjnej. Oczywiście nie powinno to zniechęcać do uprawiania sportu! Daje on psu ogromną radość i pozwala zachować świetną kondycję, a przy odpowiedzialnym podejściu opiekuna kontuzji da się uniknąć lub szybko ją wyleczyć. PROFILAKTYKA Najlepszą profilaktyką urazów u psów trenujących jest doskonałe przygotowanie fizyczne do obciążeń treningowych oraz progresywne ich dokładanie. Dodatkowo należy zadbać o odpowiednia rozgrzewkę oraz cool-down, które pozwalają organizmowi przystosować się do samych ćwiczeń oraz wyciszyć organizm po ich zakończeniu. Pamiętajmy też o sprawdzeniu miejsca, w którym trenujemy, żeby nie narażać psa np. na lądowanie w dołku w trawie czy pracę na śliskiej nawierzchni. Pomocne mogą okazać się regularne wizyty u fizjoterapeuty, który będzie w stanie na wczesnym etapie wskazać miejsca w ciele psa, które mogą być przeciążone. Uważajmy również na przetrenowanie! Przetrenowany organizm jest dużo bardziej podatny na urazy, ponieważ zaburzone są procesy regeneracji. Mądre planowanie sesji treningowych, przerwa regeneracyjna w trakcie roku oraz dbałość o odpowiednią jakość odpoczynku to obowiązek każdego opiekuna psa trenującego, również jeśli jest to trening amatorski. Uprawianie sportu to nie tylko zabawa − trzeba mieć tego świadomość, planując treningi. Brak odpowiedniego przygotowania, przeforsowanie psa i bagatelizowanie oznak kontuzji mogą skutkować poważnymi dolegliwościami. Musimy pamiętać o odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, i zrobić wszystko, by zdrowie trenującego zwierzaka nie było zagrożone. Paula Gumińska, psi fizjoterapeuta Właściciel, którego pies umarł nagle,często jest przekonany, że zwierzak umarł na zawał. Czy jest to możliwe? Serce psa jest lepiej ukrwione, ma więcej naczyń wieńcowych i są one lepiej rozgałęzione niż u człowieka. Psy nie mają też problemów z cholesterolem. Tylko w wypadku niedoczynności tarczycy, dochodzi do zaburzenia metabolizmu lipidów. To stosunkowo rzadki przypadek kiedy pies może mieć zawał, taki jak u człowieka. Nagła śmierć, która przytrafia się często owczarkom niemieckim i dobermanom, wynika ze złośliwej arytmii serca. Niektóre arytmie u psów trwają kilkanaście sekund, co uniemożliwia dopływ krwi do mózgu i innych narządów wewnętrznych. Wówczas pies mdleje i się już nie budzi, gdyż serce nie wraca do właściwego rytmu. Arytmie można wykryć podczas badania holterowskiego, jak u człowieka trwa dobę i kosztuje około 200 złotych i warto mu poddawać co roku psy, które są zagrożone tym schorzeniem. Zgłoś swój pomysł na artykuł Choć kastracja psa wśród właścicieli czworonogów budzi mnóstwo kontrowersji, to w dalszym ciągu grupa zwolenników tego zabiegu jest znacznie szersza, niż grupa jego przeciwników. W razie jakichkolwiek pytań czy wątpliwości, związanych z przebiegiem i konsekwencjami takiego zabiegu, warto skorzystać z licznych akcji uświadamiających właścicieli psów jak przebiega kastracja psa oraz z czym się wiąże przeprowadzanie zabiegu. Takie akcje corocznie organizowane są w wielu miejscach, zatem z pewnością każdy, kto tylko wyrazi taką chęć, uzyska odpowiedź na nurtujące go pytania. Choć niektórzy właściciele czworonogów mają obawy, tak naprawdę kastracja to zabieg bardzo prosty i rutynowy. Średnio trwa od kilkunastu minut, maksymalnie do godziny. W zdecydowanej większości przypadków kastracja psa przeprowadzana jest w znieczuleniu ogólnym, czyli pod narkozą. Kiedy przeprowadzić kastrację psa Są jednak sytuacje, w których kastracja jest niezbędnym do przeprowadzania zabiegiem, ratującym zdrowie, a nawet życie psa. Wskazaniem do kastracji są przede wszystkim: nowotwory jąder, przewlekłe stany zapalne jąder, skręt jąder, choroby prostaty (chociaż wielu właścicieli błędnie sądzi, że psów ten problem nie dotyczy). Kastracja może być także doskonałym środkiem profilaktycznym, zapobiegającym wymienionym wyżej chorobom. Weterynarze często decydują się na przeprowadzenie zabiegu kastracji u psa, gdy zstąpiło się u niego tylko jedno jądro. Warto jednak mieć na uwadze, że kastracja najwięcej korzyści daje, wtedy gdy przeprowadzana jest odpowiednio wcześnie. Wielu weterynarzy radzi właścicielom czworonogów, aby przemyśleli decyzję o kastracji czy sterylizacji swojego pupila. Oba zabiegi stanowią doskonały środek zapobiegający nadmiernemu i niekontrolowanemu rozmnażaniu się zwierząt. Jak przekonują właściciele, sterylizacja i kastracja czworonogów mogłaby nieco zmniejszyć odsetek bezdomnych zwierzaków. Jak przebiega kastracja psa To zabieg rutynowy i niezwykle prosty, standardowo nietrwający dłużej niż 45 minut. Zazwyczaj kastracja przebiega pod narkozą. Jednak jeśli zwierzę z powodów zdrowotnych nie może być poddane tego rodzaju znieczuleniu, weterynarz wybiera inną jego formę, która dla czworonoga będzie najbezpieczniejsza. Zanim jednak dojdzie do zabiegu, zwierzę musi zostać do niego odpowiednio przygotowane. Aby pies mógł być poddany kastracji, musi cieszyć się dobrym zdrowiem ogólnym. Ważne są także dobre badania krwi oraz odpowiednia praca serca. Jeśli weterynarz ma jakiekolwiek wątpliwości, kieruje zwierzę na dodatkowe badania. Do zabiegu bardzo ważne jest także posiadanie przez zwierzę odpowiedniego kompletu szczepień obowiązkowych. W przygotowaniach do zabiegu bardzo ważna jest czujność właściciela. Jeśli ma on jakiekolwiek wątpliwości odnoszące się do zachowania psa czy stanu jego zdrowia, koniecznie powinien zgłosić to weterynarzowi. Przed zabiegiem nie wolno karmić psa przez około 12 godzin. Zakaz obejmuje jedynie jedzenie, zwierzę powinno mieć swobodny dostęp do świeżej, pitnej wody. Jeśli przejrzy się oferty klinik weterynaryjnych działających w Warszawie i w innych, małych miastach, zauważyć można, że stawki obowiązujące w stolicy są nawet o połowę wyższe. Zabieg kastracji związany jest z wydatkiem rzędu kilkuset złotych. Warto jednak zaznaczyć, że jest to wydatek jednorazowy, bowiem kastracja to zabieg nieodwracalny. Gdy przeprowadzana jest kastracja psa cena w głównej mierze zależy od masy ciała zwierzęcia oraz miasta, w jakim zabieg kastracji jest przeprowadzany przez weterynarza. Fot: Dougal Waters / Najnowsze badania opublikowane w magazynie "Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes", wydawanym przez Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne, dowodzą, że kontakt z psem ma korzystny wpływ na zdrowie osób, które przeszły zawał serca lub udar. Wcześniejsze badania dowiodły, że posiadanie psa zmniejsza poczucie izolacji społecznej, poprawia aktywność fizyczną, a także przyczynia się do obniżenia ciśnienia tętniczego i stężenia cholesterolu. Naukowcy z Uniwersytetu w Uppsali postanowili sprawdzić, jak kontakt z czworonogiem wpływa na zdrowie osób, które przeszły zawał lub udar mózgu. Badacze przyjrzeli się grupie pacjentów w wieku 40-85 lat, którzy w latach 2001-2012 przeszli zawał lub udar mózgu. W badanej grupie blisko 182 tys. osób przeszło zawał (z czego 6 proc. posiadało psa), a około 155 tys. przeszło udar niedokrwienny mózgu (z czego 5 proc. posiadało psa). Analiza przeprowadzona przez naukowców wykazała, że u posiadaczy psów ryzyko zgonu z powodu zawału było o 33 proc. niższe niż u osób nieposiadających psa, jeżeli osoba mieszkała sama, oraz o 15 proc. niższe, jeśli mieszkała z partnerem lub dzieckiem. W przypadku udaru ryzyko malało odpowiednio o 27 i 12 proc. Zobacz film i dowiedz się wszystkiego o budowie i funkcjach układu krążenia: Zobacz film: Budowa i funkcje układu krążenia Źródło: 36,6 Badacze przyjrzeli się także podobnym badaniom, w których uczestniczyło łącznie 3,8 mln osób. Po zestawieniu wszystkich danych okazało się, że u posiadaczy psów ogólne ryzyko zgonu było niższe o 24 proc., ryzyko zgonu z powodu zawału było o 65 proc. niższe, a ryzyko zgonu z powodu innej choroby układu sercowo-naczyniowego było o 31 proc. niższe w porównaniu z osobami, które nie miały zwierząt. Zdaniem naukowców istotnym czynnikiem ryzyka przedwczesnego zgonu jest izolacja społeczna. Osoby, które posiadają psy są mniej wyizolowane i częściej wchodzą w interakcje z innymi ludźmi. Dodatkowo, pies motywuje do aktywności fizycznej, która stanowi ważny element rehabilitacji i utrzymywania dobrego zdrowia psychicznego. Polecamy: Dogoterapia – na czym polega i dla kogo jest przeznaczona? Czy artykuł okazał się pomocny? Problem z funkcjonowaniem tylnych łap u psa to stosunkowo częsta przypadłość u domowych czworonogów. Zwierzaki te mogą cierpieć nie tylko na kulawizny, dysplazję stawów biodrowych czy wypadanie rzepki, lecz także całkowicie zatracić możliwość poruszania kończynami – chwilowo lub na zawsze. Skąd bierze się paraliż tylnych łap u psa, jak zdiagnozować jego przyczynę i jak pomóc czworonogowi z niedowładem kończyn? Paraliż, porażenie czy niedowład? Porażenie (inaczej paraliż) to stan, w którym niemożliwe jest wykonanie jakiegokolwiek ruchu sparaliżowaną częścią ciała. Paraliż tylnych kończyn u psa jest spowodowany brakiem dopływu bodźców nerwowych do kończyn. Układ nerwowy po prostu przestaje wysyłać do łap sygnał o tym, że powinny się poruszać. Natomiast niedowład łap u psa to ograniczenie zakresu lub zmniejszenie siły ruchu wynikające z uszkodzenia nerwów lub mięśni kończyn. Zarówno paraliż, jak i niedowład mogą być chwilowe lub trwałe. Mogą także narastać powoli (niedowład/paraliż przewlekły) lub pojawić się nagle (niedowład/paraliż ostry). Niedowład i paraliż tylnych łap u psa – przyczyny Wśród przyczyn niedowładów i porażeń kończyn u psa można wymienić kilka chorób ortopedycznych, neurologicznych, a także nowotwory i choroby zakaźne. Jak rozpoznać i jak leczyć przyczyny paraliżu u psa? Dyskopatia u psa Dyskopatia (choroba zwyrodnieniowa krążka międzykręgowego) dzieli się na dwa typy w zależności od rodzaju zwyrodnienia powodującego objawy choroby. Typ I Hansena występuje najczęściej u krótkonożnych psów, takich jak jamniki, shih tzu, welsh corgi, a także u cocker spanieli, pudli i beagle‚i. Problem ten pojawia się już u młodych zwierząt, jednak początkowo nie wywołuje żadnych objawów. Struktura pierścienia włóknistego utrzymującego jądro miażdżyste na swoim miejscu stopniowo słabnie, aż w końcu dochodzi do jego przerwania. Przemieszczone jądro silnie uciska na rdzeń kręgowy, prowadząc do uszkodzenia, niedotlenienia i stanów zapalnych tkanek. Objawy tego typu dyskopatii – silny ból, porażenie kończyn i zanik mięśni – pojawiają się nagle i bardzo szybko postępują. Typ II Hansena rozwija się u psów dorosłych i starszych takich ras, jak owczarek niemiecki czy labrador retriever. Zwyrodnienia w tym przypadku powodują powolne wysuwanie się dysku i związane z nimi stopniowo narastające problemy z poruszaniem się. Psy z tym typem dyskopatii mogą mieć problem z chodzeniem po schodach i wskakiwaniem do samochodu. W zaawansowanych przypadkach dojść może do paraliżu tylnych kończyn oraz nietrzymania moczu i kału. Dyskopatię u psa diagnozuje się przy pomocy RTG kręgosłupa. Zarówno I i II typ Hansena można leczyć chirurgicznie i farmakologicznie – w zależności od stopnia zaawansowania choroby i nasilenia objawów. Psa z dyskopatią warto poddać także rehabilitacji u doświadczonego zoofizjoterapeuty. Zespół ogona końskiego Spondylopatia lędźwiowo-krzyżowa (inaczej zespół końskiego ogona) to druga najczęstsza dolegliwość powodująca paraliż tylnych łap u psów. Dotyka szczególnie starszych psów ras dużych i średnich. Zwyrodnienia w tej chorobie tworzą się na skutek nieprawidłowego ruchu stawu lędźwiowo-krzyżowego i powodują ucisk na korzenie nerwowe. Do objawów zespołu końskiego ogona można zaliczyć silny ból, niechęć do poruszania ogonem, a także porażenie kończyn oraz nietrzymanie moczu i kału. Chorobę tę należy potwierdzić przy pomocy zdjęć RTG. Leczenie polega na podawaniu psu leków przeciwzapalnych, ograniczeniu ruchu i wprowadzeniu włóknisto-chrzęstny Nagły, postępujący paraliż tylnych łap może być również objawem zatoru, czyli zablokowania dopływu krwi do rdzenia kręgowego. W wyniku tego dochodzi do jego martwicy. Choroba dotyka przede wszystkim psów dużych i średnich tuż po intensywnym wysiłku. Dokładna jej przyczyna nie jest jednak znana. Zator włóknisto-chrzęstny (zawał rdzenia) leczy się poprzez podawanie psu leków przeciwzapalnych i ograniczeniu ruchu, a powrót do zdrowia może trwać nawet kilka tygodni. Nowotwory Rozwijające się w okolicy kręgosłupa i rdzenia kręgowego nowotwory mogą powodować ucisk na nerwy i powoli postępujące objawy podobne do objawów dyskopatii II typu, a także chwiejność chodu, problemy z utrzymaniem równowagi i zaciąganie łapami podczas chodzenia. Leczenie nowotworów u psów polega najczęściej na ich chirurgicznym usunięciu, jednak nie zawsze jest to możliwe w przypadku guzów umiejscowionych w pobliżu kręgosłupa. Choroby zakaźne i stany zapalne Niektóre choroby wirusowe i pasożytnicze oraz infekcje bakteryjne i grzybicze mogą powodować stany zapalne także w krążkach międzykręgowych. Oprócz objawów typowych dla danej dolegliwości pies może odczuwać silny ból pleców uniemożliwiający mu normalne poruszanie się, a brak odpowiedniego leczenia doprowadza niekiedy do niedowładu kończyn. W takiej sytuacji niezbędne jest wykonanie obszernych badań krwi, moczu i RTG, które pozwolą ustawić pierwotną przyczynę stanów zapalnych i dobrać właściwe leczenie. Jak leczyć paraliż tylnych łap u psa? Rozpoznanie przyczyn porażenia kończyn u psa pozwalające na dobranie leczenia nie jest proste. Wiele chorób powodujących niedowład łap nie różni się od siebie pozostałymi objawami. Dotknięty nimi pies ma najczęściej postępujące problemy ze wstawaniem, utrzymaniem równowagi oraz nietrzymaniem moczu i kału. Trzeba jednak pamiętać, że zwlekanie z przeprowadzeniem badań niezbędnych do zdiagnozowania przyczyn tych objawów może skończyć się całkowitym, nieodwracalnym paraliżem kończyn i ogromnym bólem u zwierzęcia. Dlatego szczegółową diagnostykę należy rozpocząć już w momencie zaobserwowania pierwszych niepokojących objawów u czworonoga. Zapisz się do newslettera i otrzymuj ciekawe treści przed innymi!

zawał u psa jak wygląda