dotkliwy ból w nogach lub poczucie dyskomfortu skurcze łydek podczas snu błyszcząca i naciągnięta skóra stóp słabe, zmęczone nogi smażenie na tłuszczu, robienie z nich purée lub Jest to szczególnie widoczne w łatwo dostępnych miejscach np. nogach, na których swędzenie skóry powoduje intensywną potrzebę drapania i pocierania skóry, sprzyjając powstawaniu siniaków. Niektóre schorzenia i stany medyczne mogą prowadzić zarówno do rozwoju siniaków, jak i powodować swędzenie skóry (nawet bez objawów Skóra staje się mniej gładka, błyszcząca. W przypadku niektórych form wyprysku alergicznego wygląda na „starzejący się”. Lokalizacja wyglądu suchych obszarów zależy w dużej mierze od pierwotnej przyczyny, która przyczyniła się do ich rozwoju. Zawsze leczy się przyczynę czerwonej wysypki na nogach. Czerwone plamy (kropki, krostki) na nogach mogą oznaczać alergię. Czerwona wysypka na nogach, czy wręcz rozległe, czerwone, grudkowate plamy, to skutek poparzenia barszczem Sosnowskiego. Ta inwazyjna roślina jest dla człowieka toksyczna – obecne w jej soku oraz wydzielinie Łuszcząca się skóra może być objawem różnych chorób i powikłań. Pojawia się ona na skórze między innymi po nadmiernym opalaniu. Choroby których objawem jest łuszcząca się skóra, mogą mieć podłoże genetyczne, być reakcją na czynnik uczulający lub powstać jako efekt bytowania na ciele człowieka drobnoustrojów, takich jak grzyby. W poniższym artykule omówiliśmy Suche plamy na twarzy mogą być objawami choroby. Łuszczenie się skóry na dłoniach, sucha skóra na nogach nie musi być jedynie objawem przesuszenia naskórka. Jeżeli odpowiednia pielęgnacja suchej skóry i wyeliminowanie jej przyczyn, nie spowodują pozbycia się problemu, wówczas należy skontaktować się z lekarzem. BYBVRe. Wykwity skórne to zmiany na skórze będące objawami jej choroby. Podstawą diagnostyki dermatologicznej jest prawidłowa umiejętność ich oceny i różnicowania. Wykwity skórne dzielimy tradycyjnie na pierwotne i wtórne: pierwotne wykwity są zazwyczaj bezpośrednim wynikiem rozwoju procesu chorobowego w skórze wykwity wtórne na ogół rozwijają się z pierwotnych i są ich następstwem. Nie jest to jednak regułą, ponieważ w niektórych przypadkach, nawet we wczesnym okresie choroby nie udaje się stwierdzić wykwitów pierwotnych, które mogą być krótkotrwałe. Wyróżniamy następujące wykwity pierwotne: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel. Wtórne wykwity obejmują nadżerkę, przeczos, pęknięcie i rozpadlinę, łuskę, strup, owrzodzenie a także bliznę. Wykwity pierwotne Plama Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte); w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem Fot. 2. Plamy rumieniowe Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. 1. Plamy z zaburzeń ukrwienia Plamy związane z przekrwieniem. Plamy te powstają na skutek poszerzenia naczyń krwionośnych i są najczęściej zmianami zapalnymi. Wykwity tego typu przejściowo bledną przy ucisku. W zależności od wielkości wyróżniamy: plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w osutkach polekowych rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny - związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie. Plamy związane z niedokrwieniem – powstają na skutek zmniejszonego napływu krwi tętniczej (np. w skutek zimna), utrudnionego odpływ krwi żylnej (niewydolność żylna), zmian hematologicznych (poliglobulia, kriofibrynogenemia). Plamy mają barwę siną i spowodowane są odtlenowaniem krwi na poziomie tkankowym. 2. Plamy spowodowane zaburzeniami unaczynienia Związane są z trwałym rozszerzeniem naczyń włosowatych. plamy naczyniowe wrodzone - np. znamię ogniste, naczyniaki plamy naczyniowe nabyte - np. teleangiektazje (trwałe rozszerzenie naczyń), pajączki naczyniowe, naczyniaki starcze (zobacz: Żylaki). 3. Plamy wybroczynowe Powstają wskutek wylewu krwi do skóry. Cechą charakterystyczną jest to, że nie bledną przy ucisku. Barwa plam zależy od głębokości, na której one występują (powierzchowne - barwa czerwona, głębsze - barwa sina) i od upływu czasu (początkowo są czerwone, następnie sine a później przybierają kolor brunatny). Grudka Fot. 3. Grudka Grudka jest wykwitem wyniosłym ponad powierzchnię skóry i odgraniczonym od otoczenia. Ustępuje bez pozostawienia blizny. Grudki mają wielkość od 1mm do 1cm. Większe wykwity powstałe ze zlania się grudek określamy mianem blaszek (tarczek). Wyróżniamy: grudki naskórkowe - zmiany dotyczą tylko naskórka (brodawki zwykłe, brodawki płaskie, kłykciny kończyste) grudki skórno-naskórkowe - polegają na występowaniu zmian zarówno w naskórku jak i w skórze właściwej (liszaj płaski, łuszczyca) grudki skórne - polegają na zmianach w obrębie skóry właściwej bez wyraźnych odchyleń ze strony naskórka (obrzękowe w rumieniu wielopostaciowym wysiękowym, naciekowe - w kile). Guzek Fot. 4. Guzek Fot. 5. Guzek (znamię skórne) Fot. 6. Pęcherzyk Fot. 7. Pęcherz Fot. 8. Krosta Guzek to wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry (do wielkości 1 cm), dobrze odgraniczony od otoczenia i ustępuje z pozostawieniem blizny. Zmiany dotyczą tkanki łącznej skóry właściwej. Guzki są charakterystycznymi wykwitami dla przewlekłych chorób ziarniniakowych jak: gruźlica, sarkoidoza, kiła. Mogą także powstawać w wyniku zaburzeń metabolicznych (nagromadzenie materiału depozytowego: kępki żółte) lub rozrostu nowotworowego (czerniak guzkowy, postać guzkowa raka podstawno komórkowego). Guzki często wykazują tendencję do rozpadu i tworzenia owrzodzeń. Guz Guz to wyniosły ponad powierzchnię skóry wykwit, który wywodzi się z głębokich warstw skóry i tkanki podskórnej. Ustępują z pozostawieniem blizny (za wyjątkiem rumienia guzowatego, grzybicy głębokiej i ziarniniaka grzybiastego). Wielkość guza przekracza 1 cm. Pęcherzyk Pęcherzyk jest małym wykwitem (średnicy do 1 cm), wyniosłym ponad powierzchnię skóry, wypełnionym płynem. Pęcherz Pęcherz to wyniosły ponad powierzchnię skóry wykwit, zawierający płyn, którego średnica przekracza zwykle 1 cm. Pęcherze powstają na skutek rozwarstwienia poszczególnych warstw naskórka lub na granicy skórno-naskórkowej. Wyróżniamy następujące typy pęcherzy: pęcherze podrogowe, które leżą powierzchownie. Ich pokrywę stanowi wyłącznie warstwa rogowa, natomiast dno warstwa komórek kolczystych. Są one nietrwałe, mają cienką i wiotką pokrywę, która ulega przerwaniu w wyniku czego tworzy się nadżerka, pokrywająca się wkrótce strupem. Tego typu wykwity występują w pęcherzycy liściastej, odmianie pęcherzowej liszajca zakaźnego pęcherze śródnaskórkowe (akantolityczne) – powstają w warstwie kolczystej w wyniku utraty łączności pomiędzy komórkami. Pęcherze są duże, często wiotkie. Typowo występują w pęcherzycy zwykłej pęcherze podnaskórkowe - ich pokrywę stanowi cały naskórek. Są one dobrze napięte, stosunkowo trwałe i oporne na urazy mechaniczne. Powstają w pemfigoidzie, w nabytym pęcherzowym oddzielaniu się naskórka, opryszczkach ciężarnych, chorobie Duhringa (zobacz: Pemfigoid pęcherzowy, Zapalenie opryszczkowate skóry, Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka). Krosta Krosta jest drobnym wykwitem, wyniosłym ponad powierzchnię skóry i wypełnionym od początku treścią ropną. Bąbel Bąbel to wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry, szybko powstający i ustępujący bez pozostawienia śladu. Powstanie bąbla związane jest z obrzękiem podścieliska łącznotkankowego skóry właściwej na skutek zwiększonej przepuszczalności naczyń skórnych. Bąbel charakteryzuje się barwą porcelanowo białą lub różową, wyraźnym odgraniczeniem od otoczenia i znaczną spoistością. Pojawieniu się bąbli towarzyszy zazwyczaj świąd. Są to wykwity spotykane po oparzeniu pokrzywą lub w grupie chorób zwanych pokrzywkami. Wykwity wtórne Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek. Przeczos Fot. 9. Przeczos Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów. Pęknięcie, szczelina Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa). Rozpadlina Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny. Łuska Fot. 10. Łuska Fot. 11. Strup Fot. 12. Owrzodzenie Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka. Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasaki). Strup Strup wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia - blizny. Owrzodzenie Owrzodzenie jest ubytkiem naskórka i skóry właściwej ustępującym z pozostawieniem blizny. Owrzodzenia mogą powstawać na skutek: chorób naczyń żylnych, tętniczych, limfatycznych na skórze niezmienionej w wyniku działania czynników fizycznych, chemicznych, urazów mechanicznych, długotrwałego ucisku rozpadu guzów, guzków, krost w przebiegu niektórych chorób infekcyjnych a także chorób tkanki łącznej. Blizna Blizna jest tkanką łączną włóknistą wypełniającą miejsce uszkodzenia skóry właściwej. Odmiany blizn: blizny przerosłe - wyniosły, nierówny rozrost tkanki bliznowatej ponad poziom otaczającej skóry (blizny pooparzeniowe) bliznowce - podobne do blizn przerosłych. Różnią się jednak tym, że oprócz obszaru uszkodzenia skóry zajmują także otaczającą skórę, niezmienioną chorobowo. Bliznowce pojawiają się po pewnym czasie od zagojenia rany blizny zanikowe - najczęściej bywają zejściem stanu zapalnego. Leżą w powierzchni skóry lub są zapadnięte, cienkie, marszczące się bibułkowato (DLE, zespół Grahama-Little’a, gruźlica toczniowa płaska). W maju 2011 zaczęło się od nagłego swędzenia miejsca na wewnętrznej dolnej łydce. Miejsce było zaczerwienione i nabrzmiałe. Wielkość 0,5 x 1,5 cm. Uporczywe swędzenie spowodowało, że poszłam do lekarza rodzinnego. Mam w tym miejscu sporo małych wylewów żylnych. Większe zostały usunięte. W chorym miejscu wydawało mi się że znajdują się dwa małe otworki. Pomyślałam że coś mnie w nocy ugryzło i stąd to swędzenie i to zasugerowałam lekarzowi rodzinnemu. Dostałam antybiotyk. Nie pomogło. Dostałam skierowanie do dermatologa. Zrobiono wymaz czy nie ma grzybicy. Nie stwierdzono. Dostałam maść Pimafucort (2-3 tygodnie stawania nie pomogło). Następnie dostałam Lotriderm gdyż dermatolog stwierdził że wygląda to na wyprysk żylakowaty. Pomogło ale nie do końca. Dermatolog stwierdził że tej maści dłużej stosować nie można i przepisał Triderm i Mupirox - na zmianę, rano i wieczorem. To także nie pomogło. Rana zaogniła (zaczerwieniał się) i nabrzmiała. Znów dostałam Lotriderm po 2 tygodniach zaczerwienienie i obrzęk znika. Cieszę się ale po 3-4 dniach znów swędzenie i zaczerwienienie. Dostaje znowu Triderm rana znów nabrzmiewa i widać dwa wgłębione punkty lekko ropiejące. Następna wizyta. Dostaję maść wyrabianą ręcznie w aptece. Skład: 3% sol. acidi sosici. Eucesini vaselini ad 100. Maść jeszcze bardziej rozognia ranę. Listopad 2011. Sama smaruję ranę wodą utlenioną. Rana się wysusza. Robi się skorupka. Rezygnuję z wizyt u lekarza. 10 stycznia 2012 dostaję od znajomego preparat ziołowy - Kalanchoe. Robię mokre okłady na 4 godziny. 20 godzin przerwy i znów okład. Rana trochę się wysuszyła ale nadal jest czerwona i swędzi wokół. Aktualnie rana jest wielkości około 6x6 cm Podaję link do zdjęcia rany zdaniem powinnaś mieć wykonane DUS - USG naczyń kończyn dolnych, żeby sprawdzić ich drożność, a także zrobiłbym badanie poziomu ASO we krwi, żeby wykluczyć infekcję paciorkowcową. Narośl na skórze zawsze powinna być powodem do zaniepokojenia. Tego typu wykwit może zarówno być niegroźnym włókniakiem, jak też stanowić objaw śmiercionośnego czerniaka. Zobacz, jak rozpoznać narośla na ciele i dlaczego nie wolno ich usuwać na własną rękę. Czym jest narośl na skórze? Narośl na skórze może objawem dziesiątek różnego rodzaju schorzeń i zaburzeń: nowotworowych, wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, autoimmunologicznych i innych. Wymienić w tym kontekście można między innymi: Włókniaki twarde i miękkie Czerniak, rak podstawnokomórkowy i inne nowotwory skóry Brodawki łojotokowe Brodawki wirusowe Brodawki stanowiące objaw zakażenia wirusem HPV Choroby zapalne, takie jak łuszczyca, liszaj płaski, liszajec, czyraczność Tego typu narośla na skórze człowieka różnią się znacznie pod względem etiologii, patogenezy oraz rokowań. Część z nich, jak choćby włókniaki, jest zupełnie niegroźna, inne (czerniak) są potencjalnie śmiertelne. Twarda narośl na skórze Twarda narośl na skórze, będąca niewielkich rozmiarów (kilka milimetrów) guzkiem o względnie regularnym kształcie, z dużą dozą prawdopodobieństwa może zostać zdiagnozowana jako włókniak (łac.: fibroma). Jest to niegroźna, niezłośliwiejąca zmiana nowotworowa. W postaci twardej charakteryzuje się zerową niemal podatnością na ucisk – nie zmienia kształtu ani nie chowa się w skórze. Występuje najczęściej na rękach i nogach. Może być delikatnie zaczerwieniona. Najczęściej jest nabyta - powstaje na skutek infekcji i urazów. Należy pamiętać, że oprócz włókniaków twardych, wyróżnia się też miękkie. Mają one nieregularny, kalafiorowaty, nitkowaty lub workowaty kształt. Dają się uciskać. Często pojawiają się w większych skupiskach, między innymi na szyi, powiekach, pod pachami i w pachwinach. Mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty, a do głównych czynników etiologicznych należą: otyłość insulinoodporność zespół metaboliczny Czerwona narośl na skórze Czerwona narośl na skórzemoże świadczyć o rozwoju raka podstawnokomórkowego (BCC od ang. basal cell carcinoma). Jest to najczęściej spotykana postać nowotworu skóry (około 70-80 proc. przypadków), występująca zwłaszcza u mężczyzn po 30. roku życia. BCC rozwija się z niezróżnicowanych do końca keratynocytów, czyli komórek naskórka. Do głównych jego przyczyn należą: Genetyczne predyspozycje do kancerogenezy Promieniowanie UV emitowane przez słońce Czynnikami dodatkowo sprzyjającymi chorobie są infekcje wywoływane przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), promieniowanie jonizujące oraz dieta wysokotłuszczowa. Rak podstawnokomórkowy ma kilka postaci, wśród których można wymienić guzkową, płaską, pierwotnie wrzodziejącą i twardzinopodobną. Zmiany najczęściej pojawiając się na twarzy, spotykane są też na szyi, ramionach, plecach. Nowotwór ten określany jest jako miejscowo złośliwiejący. Występujące w jego przebiegu wykwity mają tendencję do zwiększania swojego zasięgu na skórze, ale rzadko dają przerzuty do organów wewnętrznych. Dzięki temu choroba charakteryzuje się stosunkowo niską śmiertelnością. Pamiętać należy, że czerwona narośl na skórze może być manifestacją zupełnie innych chorób, bynajmniej nie nowotworowych. Jeśli czerwone guzki mają świecącą powierzchnię i pokryte są jasnoszarymi łuskami, objawy te wskazują na rozwój łuszczycy, czyli przewlekłej choroby układowej o charakterze zapalnym. Czerwone guzki typowe są też dla groźnej choroby skóry, jaką jest liszaj płaski. Czarna narośl na skórze Czarna narośl na skórze powinna stanowić szczególny powód do zaniepokojenia. Tak właśnie objawia się rak czerniak– jeden z najczęściej występujących i zdecydowanie najbardziej złośliwy z nowotworów skóry. Do głównych przyczyn jego powstawania należą: Nadmierna ekspozycja na słońce, przy zwiększonej podatności na działanie promieni ultrafioletowych Obecność znamion barwnikowych na skórze Obniżona odporność Predyspozycje genetyczne Dodatkowymi czynnikami sprzyjającymi rozwojowi choroby są: jasna karnacja, niebieski kolor oczu, rude włosy, piegi, zmiany hormonalne (np. w czasie ciąży). Co niezwykle istotne, tego typu zmiana nowotworowa może się ujawnić po nawet 15-20 latach od wystąpienia czynnika kancerogennego, a więc np. oparzenia słonecznego. W pierwszej fazie czerniak objawia się w postaci czarnych lub brązowych narośli na skórze. Później wrasta pod powierzchnię skóry, tworząc twarde guzki. Z czasem powiększa swoją objętość, na zewnątrz zaś zmiana może zacząć wrzodzieć i krwawić. Na koniec dochodzi do przerzutów. Objęte nimi mogą być między innymi: Węzły chłonne Mózg Płuca Rokowania w przypadku czerniaka są zależne od stadium, w jakim zostanie wykryty. Średnia śmiertelność z powodu tego nowotworu wynosi w Polsce około 20 procent. Biała narośl na skórze Bladoróżowa, cielista lub biała narośl na skórze często okazuje się brodawką, będącą konsekwencją zakażenia jednym z kilkudziesięciu typów wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV - Human papillomavirus). Wyróżnia się kilka odmian brodawek, różniących się miejscem występowania na ciele oraz kształtem. Wymienić wśród nich można: Brodawki stóp, w tym: Myrmecje – twarde, głęboko zakorzenione, o nieregularnym kształcie. Są bolesne. Występują pojedynczo, wiążą się z lokalnym odczynem zapalnym. Z czasem czernieją. Brodawki mozaikowe – białe, bardziej miękkie, zlokalizowane na powierzchni skóry, występujące w większych skupiskach. Brodawki zwykle – występują na dłoniach. Mają neutralny, cielisty kolor, dość regularny, owalny kształt, ale bardzo szorstką powierzchnię. Oprócz tego wyróżnia się jeszcze brodawki płaskie, w odróżnieniu jednak od wyżej wymienionych są one jednak koloru brązowego. Brodawki same w sobie nie są niebezpieczne, szacuje się, że w ciągu życia przynajmniej jedną tego typu infekcję przechodzi około 60 procent populacji. Istnieje jednak niebezpieczeństwo błędnej diagnozy i nieprawidłowego różnicowania np. z czerniakiem lub rakiem podstawnokomórkowym. Poza tym zakażenie wirusem HPV sprzyja rozwojowi nowotworów. Kalafiorowata narośl na skórze Nieregularna kalafiorowata narośl na skórze, gdzie większa ilość grudek zbija się w jedną całość, to prawdopodobnie kłykciny kończyste (Condylomata acuminat). Zwłaszcza, jeśli zmiana ulokowana jest w takim miejscu, jak: Wargi sromowe, pochwa Moszna, napletek, trzon prącia Okolice odbytu Kłykciny kończyste również są wywoływane wirusem brodawczaka ludzkiego, a do zakażenia dochodzi w trakcie kontaktów seksualnych (stąd zwyczajowa nawa – brodawki płciowe lub weneryczne). Choroba często ma przebieg łagodny, ograniczony do zmian skórnych i lekkiego świądu. Niekiedy jednak swędzenie może być dojmujące, a z odbytu dobywać może się krew, co ma związek z uszkodzeniem śluzówki. Jak usunąć narośl na skórze domowym sposobem Wielu pacjentów pyta, jak usunąć narośl na skórze domowym sposobem. Odpowiedź na tak zadane pytanie jest klarowna – żadnych tego typu zmian nie wolno usuwać na własną rękę. Nawet jeśli zmiana skórna finalnie okaże się niegroźna, musi zostać zbadana i poddana ocenie lekarza. Niezbędne może się okazać pobranie wycinka do histopatologii w celu potwierdzenia lub wykluczenia zmian nowotworowych oraz określenia stopnia ich ewentualnej złośliwości. Samodzielne usunięcie jakiejkolwiek narośli na ciele skutkować może pogorszeniem stanu zdrowia oraz zaniechaniem profesjonalnego leczenia, czego efekty potencjalnie są nawet śmiertelne. Jak usunąć narośl na skórze zabiegowo lub farmakologicznie Usuwanie narośli wykonuje się różnymi metodami, w zależności od charakteru występujących na skórze zmian. Zlecane ścieżki postępowania, to: Czerniak: resekcja chirurgiczna plus chemoterapia lub radioterapia Rak podstawnokomórkowy: zabieg chirurgiczny, krioterapia, laseroterapia, terapia fotodynamiczna, łyżeczkowanie, radioterapia Włókniak: usunięcie chirurgiczne, laseroterapia, elektrokoagulacja lub pozostawienie zmiany nietkniętą. Brodawki na stopach i dłoniach: 15-procentowy kwas salicylowy, imikwimod, 5-fluorouracyl, ewentualnie – laseroterapia, elektrokoagulacja, zamrażanie, łyżeczkowanie Kłykciny kończyste: leki cytostatyczne (metotreksat, 5-fluorouracyl) , antywirusowy interferon alfa, a w razie nieskuteczności – zabieg chirurgicznego wycięcia, elektrokoagulacja, wypalenie kwasem trójchlorooctowym. Objawy zapalenia najczęściej widoczne są w okolicach brwi, nosa, na skórze głowy, za uszami oraz w tych miejscach, gdzie pieluszka przylega do skóry. Jak zwalczyć łojotokowe zapalenie skóry? Przeczytaj! Błyszcząca się, tłusta a jednocześnie łuszcząca skóra to charakterystyczny objaw łojotokowego zapalenia. Choroba ta ma bardzo uporczywy, przewlekły charakter. Co przyczynia się do jej powstawania i jakie metody leczenia wybrać, by skutecznie zwalczyć wyprysk łojotokowy? Przeczytaj! Co to jest łojotokowe zapalenie skóry? Łojotokowe zapalenie skóry (wyprysk łojotokowy) to choroba, która objawia się rumieniem lub łuszczeniem się skóry na twarzy, klatce piersiowej i owłosionej części głowy na skutek nadmiernej pracy gruczołów łojowych przy jednoczesnym zakażeniu grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur. Jest to najczęstsza choroba skóry. Ma charakter przewlekły, z tendencją do nawrotów. Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry Wśród przyczyn, które mogą wywołać wyprysk łojotokowy wymienia się: nadmierną aktywność gruczołów łojowych, dodatkowo produkujących łój o nieprawidłowym składzie; zaburzoną pracę układu immunologicznego organizmu (osoby cierpiące na łojotokowe zapalenie skóry często mają również obniżoną odporność); zaburzenia hormonalne; nieprawidłową higienę osobistą; niedostateczne eksponowanie skóry na słońce; niewłaściwą dietę. Choroby towarzyszące łojotokowemu zapaleniu skóry Istnieją pewne choroby, które mogą mieć wpływ na pojawienie się wyprysku łojotokowego lub zaostrzenie się objawów. Są to: alkoholizm; choroby nowotworowe; choroby neurologiczne (np. choroba Parkinsona, padaczka); zarażenie wirusem HIV; zaburzenia psychiczne (w tym depresja). Objawy choroby Łojotokowe zapalenie skóry to choroba o dość nieestetycznych wyglądzie, sprawiającym duży dyskomfort choremu. Wśród objawów znajdują się: nieregularne plamy rumieniowe (zaczerwienienie skóry); świąd, pieczenie skóry; łuszczenie się skóry (łuski o białym lub żółtawym kolorze); strupy na skórze; przerzedzenie włosów; tłusta, świecąca skóra. Objawy te mają charakter nawracający. Szczególnie nasilają się latem, gdy chory bardziej się poci, a na dworze panują upały. W jakich miejscach na ciele najczęściej pojawiają się objawy choroby? Wyprysk łojotokowy najczęściej pojawia się na: twarzy – w okolicach brwi, nosa, policzków, na brodzie, powiekach, środku czoła, górnej wardze; owłosionej skórze głowy i za uszami; plecach; udach; narządach płciowych; klatce piersiowej; pod pachami. Leczenie łojotokowego zapalenia skóry Łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą i nie da się jej całkowicie wyeliminować. Odpowiednie leczenie pozwala jednak w znacznym stopniu zminimalizować nieprzyjemne objawy, w tym świąd i pieczenie. Leczeniem tego schorzenia zajmuje się lekarz dermatolog. Po konsultacji i zbadaniu stopnia zaawansowania objawów lekarz dobiera odpowiednie leki. Najczęściej w trakcie leczenia chory przyjmuje jednocześnie antybiotyki zwalczające drożdżaka wywołującego chorobę, a także stosuje specjalne maści i kremy. Wskazane jest też używanie odpowiednich dermokosmetyków. Leczenie uzależnione jest też od wieku pacjenta. Inaczej leczy się niemowlęta, które mają łojotokowe zapalenie skóry objawiające się ciemieniuchą, a inaczej nastolatki czy osoby dorosłe. Konsultacja: dr Grażyna Nieżurawska, pediatra dermatolog, Gabinet Dermatologii Dziecięcej DERMINI Zobacz też: 7 sposobów, jak skutecznie pozbyć się ciemieniuchy Letnie choroby skórne dziecka - co cię może zaskoczyć? Drapanie, świąd skóry głowy - czy to wszy?! Doskwier­a­ją ci bóle i obrzę­ki nóg? Do tego dochodzi uczu­cie ciężkoś­ci i zacz­er­wieni­a­nia? Swój stan tłu­maczysz oczy­wiś­cie przemęcze­niem oraz siedzącą pracą. Tym­cza­sem przy­czyny takich objawów mogą być naprawdę bard­zo różne. Od zaburzeń układu krąże­nia, niewydol­noś­ci nerek, po reakcję na niek­tóre leki. Powo­dem może być też zakrzepi­ca — choro­ba, której nie wol­no lekceważyć. Bóle i obrzę­ki nóg mogą mieć różne przy­czyny: zakrzepi­ca, choro­ba ser­ca, a może niewydol­ność nerek Zakrzepi­ca – choro­ba nazy­wana „cichym zabójcą” Jakie objawy mogą świad­czyć o roz­wo­ju zakrzepicy Na czym pole­ga lecze­nie zakrzepicy? Kto jest w grupie ryzy­ka? Zakrzepi­ca i jej diagnostyka Bóle i obrzęki nóg mogą mieć różne przyczyny: zakrzepica, choroba serca, a może niewydolność nerek – Obrzę­ki nóg są bard­zo częstym objawem niewydol­noś­ci krąże­niowej. Początkowo nogi puch­ną tylko wiec­zorem. W miarę postępu choro­by obrzę­ki pojaw­ia­ją się już zarówno w godz­i­nach wiec­zornych, jak i nad ranem. Wywołane miażdży­cą przewlekłe niedokr­wie­nie nóg również sprzy­jać będzie pow­stawa­niu opuch­lizny i bólu kończyn dol­nych. W pier­wszym okre­sie może on dokuczać tylko przy chodze­niu, potem pojawi się także pod­czas siedzenia czy leże­nia. Nogi oso­by cier­piącej na niedokr­wie­nie są też częs­to blade i dzieje się w zaburzeni­ach układu moc­zowego. Przy chorobach nerek, oprócz zmi­any częs­totli­woś­ci odd­awa­nia moczu, wys­tępu­je również opuch­liz­na, nie tylko nóg, ale i całego ciała. Jest to najczęś­ciej wynikiem zatrzy­ma­nia się wody i sodu w organizmie. Takie dolegli­woś­ci bywa­ją pon­ad­to skutkiem dzi­ała­nia wybranych leków, szczegól­nie tych, których zaży­wanie będzie powodować zastój wody. Negaty­wną reakcję mogą wywołać np. niek­tóre leki na nad­ciśnie­nie, leki prze­ci­wza­palne oraz hor­mo­ny. Cza­sem opuch­liz­na jest odpowiedz­ią naszego ciała na konkret­ny skład­nik danego medyka­men­tu, na który jesteśmy uczuleni. O tym jak wielu Polaków ma kłopo­ty z krę­gosłu­pem wiado­mo nie od dziś! One również mogą być przy­czyną uczu­cia dyskom­for­tu w nogach. Prob­le­my z krę­gosłu­pem są najczęś­ciej rezul­tatem urazu prze­bytego w przeszłoś­ci lub zmi­an zwyrod­nieniowych, co jest już związane ze starze­niem się organizmu. Kole­jnym schorze­niem mogą­cym wywoły­wać podob­ne objawy będzie zakrzepi­ca. Choro­ba ta może pocią­gać za sobą poważne kon­sek­wenc­je, jeśli nie jest właś­ci­wie leczona. Zakrzepica – choroba nazywana „cichym zabójcą” Żyl­na choro­ba zakrzepowo- zatorowa, zwana też zakrzepicą jest poważną chorobą, pole­ga­jącą na zaburzeni­ach krzep­nię­cia krwi. Schorze­nie to może wywołać trom­bofia wrod­zona (gene­ty­cznie uwarunk­owana podat­ność na zakrzepicę) i mutac­ja V Lei­den, czyli zmu­towany czyn­nik krzep­nię­cia krwi, bądź też mutac­ja genu pro­trom­biny. Dla pac­jen­tów z zakrzepicą sza­le­nie niebez­pieczne są przede wszys­tkim tworzące się zakrzepy. Mają one najczęś­ciej postać zbitych krwinek, które przylepiły się do ściany naczy­nia, bądź też biał­ka lub tzw. włókni­ka. Zakrzep prowadzi do zwęże­nia się naczy­nia krwionośnego, co spraw­ia, że krew nie jest w stanie swo­bod­nie w nim przepły­wać. Cza­sem dochodzi do oder­wa­nia się takiego zakrzepu i jego popłynię­cia wraz z prą­dem krwi do ważnych narządów wewnętrznych. Właśnie w taki sposób pow­sta­je np. zator płuc­ny, który jest już stanem zagraża­ją­cym życiu chorego. Jakie objawy mogą świad­czyć o tym, że w twoim ciele doszło do roz­wo­ju zakrzepicy? Zakrzepica — jakie objawy mogą świadczyć o jej rozwoju Zakrzepi­ca może dawać objawy podob­ne do tych, jakie omówiliśmy już na początku artykułu. Tym co powin­no wzbudz­ić Twój niepokój będą zatem: Obrzę­ki i bóle kończyn Zacz­er­wie­nie­nie skóry kończyn Dusznoś­ci i bóle w klatce piersiowej Nie wszys­tkie z wymienionych wyżej objawów muszą wys­tępować jed­nocześnie. Cza­sem choro­ba w ogóle nie daje o sobie znać. To dlat­ego o zakrzepicy częs­to mówi się „cichy zabójca”. Zakrzepica — na czym opiera się leczenie chorych żył W lecze­niu zakrzepicy sto­su­je następu­jące metody: Podawanie leków prze­ci­wza­krzepowych, które hamu­ją rozrost skrzepów i zapo­b­ie­ga­ją pow­stawa­niu nowych Roz­puszczanie obec­nych zakrzepów Oper­ac­je chirurgiczne Zakładanie spec­jal­nych opasek i pod­kolanówek uciskowych Kto jest w grupie ryzyka? Zakrzepica i jej diagnostyka Zakrzepi­ca grozi przede wszys­tkim osobom prowadzą­cym niezdrowy tryb życia, a więc osobom otyłym, palac­zom oraz wszys­tkim stron­ią­cym od akty­wnoś­ci fizy­cznej. Szczegól­ną czu­jność powin­ny również zachować kobi­ety sto­su­jące lub zamierza­jące stosować antykon­cepcję hor­mon­al­ną. Warto zbadać się na obec­ność zakrzepicy jeśli planu­je­my dłużą podróż lub oper­ację, po której będziemy dłu­go unieruchomieni. No dobrze, ale jak sprawdz­ić czy za roz­wo­jem zakrzepicy nie sto­ją wspom­ni­ane mutac­je gene­ty­czne? To proste! Wykon­ać test DNA w kierunku trom­bofil­ii wrod­zonej, który jed­noz­nacznie potwierdzi lub wyk­luczy obec­ność zmi­an gene­ty­cznych, które pod­noszą ryzyko roz­wo­ju zakrzepicy. Sama chorobę, bo trom­bofil­ia jeszcze chorobą nie jest, diag­nozu­je się kilko­ma sposoba­mi — przy pomo­cy tzw. USG Dopplera, które bada przepływ krwi w żyłach lub tes­ta­mi bio­chemiczny­mi, sprawdza­ją­cy­mi poziom specy­ficznych sub­stancji w orga­nizmie pac­jen­ta, tzw. poziom D‑dimerów. Ciekawe artykuły: Zakrzepi­ca w podróży — objawy i sposo­by zapobiegania Zakrzepi­ca u dzieci Zakrzepi­ca w ciąży — jak ją rozpoz­nać i jej zapobiegać? Autor: Natalia Jeziors­ka — redak­tor medyczny Zdję­cie:

błyszcząca skóra na nogach